"Ben" olma isteği

Son günlerde otomatiğe bağlandı “kendim”. Bütün yazılımları yapıldı “kendimin”. Tıkır tıkır işliyor maşallah. Hissiz, hatasız, hızlı…

“Kendim” sabah almanca kursuna gidiyor. Çokça ders, biraz hoşbeş. Derse başlamadan önce çokça içine İstanbul havası çekiyor. Çok, ya da az.. nihayetinde son buluyor. Miktarın bir anlamı kalmıyor, dibine yaklaştığında. Sonra “kendim” kurstan çıkışta tekrar bir İstanbul havası çekiyor içine denizin tam ortasından. Akşam da tık demiyor o zaman, sorunsuz işliyor. Sonra, eve varıyor. Kursta hocaları tarafından verilen ev ödevlerini yapıyor. Saat 12’yi vurduğunda, son direktifin verilmesiyle uyuyor. Telefonunun saat 7.20’de çalması gerektiği gibi o da aynı gereklilikle gözlerini açıyor yeni doğan sabaha.

Yeni gün kim için doğuyor? Bunu hiçbir zaman düşünmüyor.

Saat tam 8.30’da, her sabah büfenin orda karşılaştığı tanımadığı kızı, ertesi sabah yine görüyor, yine görüyor. Telaşına bakılırsa, eminim kız da düşünmüyor, yeni doğan sabahın kim için doğduğunu. Eminim o kıza da sorulmuyor.

Yeni doğan sabahta ne yapmak istediği.

(Bu soru tesadüfen sorulmuş bir soru değil. Belki kendimin her gün aynı kaldırım taşında, aynı dakikada o kızla karşılaşması kadar tesadüfi bir soru. )

Bu süreçte hislere, düşüncelere yer vermiyor kendim. Sadece eksiksiz bir şekilde yapılması gerekenleri yapıyor. Sabahları motorda bazen dalıyor düşüncelere, 8.50 motoru 9.10’da karaya yaklaşıncaya kadar. Bu gerekliklere harfiyen uyuyor, başka gereklikler elde etmek için.

"Kendim" biliyor, hayatın doğal sürecinin bunu gerektirdiğini. Yapılması istenilenler ile yapılmak zorunda olunanların her zaman çakışacağını. Her yeni doğan sabaha, farklı isteklerle başlanabileceğini. Ama her yeni doğan sabahta isteklerinden birini unutmak gerektiğini. Geride bırakılan isteklere rağmen, belki çoğu özlemlere rağmen, zorunluluklarla her gün biraz daha bütünleşmek gerektiğini.

Bu bir isyan yada başkaldırı değil, sadece bir yakarış. “Ben” olma isteği.