uçaktan baktım sana şöyle yukardan aşağıya.

ve.... mutlu son.

sba istanbula ayak basar..

uçaktan aşağıya baktığım zaman, yani istanbuluma... o kırmızı çatıları görmek beni o kadar mutlu ediyor ki. istanbulun bütün çarpık yapılaşmasına rağmen, şehre sanki bi düzen getiriyor. herkes evini, bacasını bilsin diyor. o kıbırstaki "dam"lar ise, sanki bi tereddütü gösteriyor... hala bitip bitmeyeceğine karar vermemiş bir yapıyı gösteriyor.

yani diyeceğim o ki, bu kararsız haller her zaman beni deli etmiştir.

ne saçmalıorum aslında ben de bilmiyorum. aslında gelme sevincimi vs yazacaktım...

geldım ve mutluyum... az ve öz..

çoçukluğumdaki gibi sayıyorum bu sefer gunlerımı...

cooooooooook sıkıldım ve bunaldım.

sımdı benı kım anlar? bence kımse anlamaz.

o zaman cocukluguma doneyım belkı mutlu olurum. babam almanyaya gıttıgı zaman anneme sorardım;

ben: anne, babam ne zaman gelecek ya?
annem: gelecek kızım, 8 gün sonra
ben: 8 gün ne kadar eder anne?
(annem parmaklarımın 8 tanesını tutarak gösterir)
ben: bu kadar gün sonra mı anne?
yanı yatcaz kalkcaz- yatcaz kalkcaz- yatcaz kalkcaz-......yatcaz kalkcak
(8 defa ısrarla soylerdım)

.......... ve babam gelecek oyle mı annne?

annem: evet kızım...

ve hergün aynı sahne tekrarlanırdı... sayılar buyudukce saymak karmaşıklaşırdı.....


geçmişten günümüze, sba yıne parmaklarıyla gıdecegı gunu sayar:

yatcam kalkcam......(11 defa) ve ıstanbulda olcam....


ınsallah............

öğrenciliğin en beter anları

zaman zaman hatta belkı çoğu zaman öğrenci olmak hoşuma gidiyor da, şu finaller- sınav haftası butun heybetı ıle onumde belırınce, ben bende kalmıyorum.

neyse sınav haftası dolayısı ıle kapalıyız... tekrar mesut gunlerımde, görusmek dılegı ıle