"Hayatıma yeni bir sayfa açıyorum" deyip de, öyle yeni bir sayfa açılmaz. En azından ben bir sabah uyanıp da, başka bir beyza olarak uyanmadım hiç. Böyle bir şey özümden kopmak olurdu. Ama değişen ne diye sorcak olursan, maddeye bile yüklediğim duygusal anlamlarımdan kurtulmalıyım önce. İnsanın vazgeçebileceği şeyler de olabilir hayatta, belki insanlardan bile. Bazı insanlar cidden kötü niyetli, onlara karşı bir insanlık borcum yok. Bunu biliyorum. ama iyi niyetine inandığı insanlar da üzer insanı, tutunduğun ve içini ferahlattığın nokta onun sadece saf ve iyi niyetli olduğudur. Ama bu bir telkindir aslında aynı zamanda. Gün gelir inandıramazsa insan bunu kendine, o zaman kötü işte.
Öyle karamsar bir tablo çizdiğim yok. Şükrettiğim ve hayatımda her zaman olsun dediğim çok insan var hayatımda. Mutluyum. Elhamdüllillah.
.....
Bir şarkının sözüydü, "her manevraya müsait bu halime üzülüyorum". Gerçekten duyduğum en ufak bir sözün içimde fırtınalar koparmasına izin vermemeliyim. "seni duymuyorum" deyip de onu gerçekten duymama gibi bi' kabiliyeti olmalı insanın.
Nefret bile bürümüyor benim gözümü. Kızgınlığım nefrete dönüşmüyor. O zaman her şey daha kolay olabilirdi.
Bir de bazen başarabilir mi bilmiyorum insan ama bu sevmediği insanlardan izole bir hayat yaşasa olma mı? Bunu benim kendi gücümle mi başarmam lazım illa? Sanki camdan bir kafes gibi bir şeyin içinde yaşasak, her şeyi görsek de, casper gibi sevimli hayaletler -yani insanlar - girse o camdan kafesimize, hayatımıza :).
Hayaaaat, kaderrr büyütüyorsun bizi, büyüyoruz.
Rabbim çok güzel hayaller kurdursun bize, hayrıyla isteyelim onları da yaşayalım diye.
O'nu kırmaktan korkarım, şükrümü çok yaparım da, bir ferahlık sarsın içimi, içimizi inşallah. Bu ramazan ahiretimizi de, dünyamızı da güzelleştirsin inşallah.
Amin.
