kuşku ve korkuların seni çepeçevre sarsa da,
bir umudun peşine takılmış gidiyorsun.
nerede, ne zaman, nasıl?

sorular tüm önemini kaybediyor
cevaba odaklanıldığında.

biraz umut, biraz da hayal olduğu zaman insanda
tüm gerçekliklere rağmen cevabı vermek kolay oluyor galiba..

püf noktası;
hayallerini süsleyen umutlarına
fazlasıyla güvenmek galiba.


---------------------------------------------------------------------------

Yunus Emre ne güzel der;

"Benim burda kararım yok,
Ben burdan gitmeye geldim."

bütün soruların cevabı...

Okul bitti. Şimdi vakit ne vakti dedim sordum kendime. En başta biraz rol yaptım. Biraz da kandırdım kendimi, işin aslı. Dur bakalım hele, daha yeni bitti okul dedim. Önce bir dinleneyim, senenin yorgunluğunu üstümden atayım dedim. Düşünmekten bile korktuğum şeyleri aklıma getirmemeye özen gösterdim. Derin düşünceler, gelecek kaygıları ve sonunda o önemli şey… “hayat planlaması”. Bu hayat planlaması denen şey, güç bir şey. Bu planlama sürecinde birebir senin müdahil olman gerekiyor. Eğer hayatını başkaları planlıyorsa, daha ne istediğini bilmiyorsun demektir. Ya da bazı şeylere cesaretin yok, oldu bittiye gelsin ve olsun ne olacaksa diyorsundur.. Gerçekten ne istediğimi bilmediğim zamanlarda karar vermek zordur benim için. Bu gelgitler arasında dolaşmaktaydım temmuz ayı boyunca. Bu zaman içersinde çoğu zaman asabi oldum. Her şey gözümde büyüyordu. İçten içe bir şeylere kızıyordum. Neye kızıyordum? Kendime, aileme? Ya da beni böyle kararlar vermek zorunda bırakan gidişata. Her ne ise kızdığım, saçmaydı.. anlık tepkilerdi. Sadece zaman kaybettirdi. Böyle zamanlarda, insan sadece biraz “güven” istiyor. Kendine güven, ailene güven.. cesareti sağlayan tek şey bu güven olsa gerek.

“Güven” benim sihirli kelimemdi bu süreç içersinde. Kararımda beni sabit kılacak, kararımın arkasında durmamı sağlayacak bir güven aradım. Destek aradım. Tam anlamıyla buldum mu? Hayır.

Sonra birden bire gündem değişti. Ağustos ayının son on beş gününü umre ziyareti için planlamıştık. Bu karar, beni, içinde bulunduğum küçük çaplı girdaplardan kurtardı sanki. Aradığım güveni soyutluktan kurtarıp, somut bir hale soktu sanki orda yaşadıklarım. Sımsıkı sarılmak istediğim, aynı ölçüde karşılık bulmak istediğim şey ordaydı. Bu, ne dost, ne sevgili, ne anne, ne baba. Beni sarmasını istediğim yakınlık.. beni her vakit dinleyen… onla konuşmamı bekleyen.. bana cevap veren… içimi titreten.. sevdikçe sevildiğim, sevildikçe sevdiğim. Sevilmeyi daha çok istediğim, doyumunu bulamadığım bir yakınlık. Her tarafımı çepeçevre saran yakınlık. Şah damarımdan bile bana yakın olan. Kuşku duymadan anlattığım, ve anladığına sonuna kadar inandığım. Sonsuz bir inançla inandığım, sarıldığım.

Farkında olamadan kaybettiğim, tekrar bulduğum yakınlık. Güven, teslimiyet. Tevekkül. Ne zamandır aradığım yakınlığı, muhabbeti kutsal topraklarda buldum. Rabbime şükürler olsun.