14 Mart 2012 Çarşamba

nefes


Nefes.

Kimi için rutin bir şekilde kendiliğinden olan.
Kimi için ise “ ah bu da keyfim için” diye derinden aldığı, yaşadığını vurgularcasına, söke söke aldığı bir nefes.

Ben son zamanlarda böyle derinden “oh” diyerek nefes almadım hiç.

Hayat yoğun geçiyor, yaptığım her şeyi sanki kendime yaparmış gibi davrandığım, ama zaman zaman “neresindeyim ben bu hayatın” diye derin tefekkürlere daldıran garip bir hayat içindeyim.

Hayat nasıl yaşanır bilmiyorum, ama bu ara gerçekten “bu da,  keyfim için oh” diye doya doya bir nefes almak istiyorum.

Bir de zaman zaman, gözüm hala uzaklarda, İstanbul’a rağmen.

Hiç yorum yok: