ben babamın küçük kızıyım...

ben babamın küçük kızıyım

baba ve kız... kız ve baba ilişkisi.

babam...

babam büyük bir insan. sevilmeyi en çok hakeden insan. dun yanımdaydı, saolsun konferans ıcın geldi.. beni kırmadı....

hem konferansın heyecanı hem de babamla gunler sonra gorusmenın heyecanı... bunların hepsi birleşince ne oluyor? içi kıpır kıpır, yerinde duramayan, heyecandan napcagını bılmeyen bir sba...
konferans harikaydı...konferansta babam harikaydı... onlarla ilgili duygularımı bi dahakı yazıda ayrıca anlatcam..

ama sımdı babamı anlatmak ıstıyorum. yada en azından babamın bır kısmını anlatayım.

dun babamla ayrılırken çok kötü oldum... çok özlemişim babamı.. babamı otobüse bindirdim, gelirken çok kötü oldum. elini öptüğüm an koptum, gözlerim doldu.. kendi kendime yürü dedim bıraz daha durursan babanı da üzeceksin. babama son bi defa bakmadım bile. arkamı döndüm ve yürüdüm. yoldan eve kdr yürürken ise... ağladım hep ağladım..

içim yandı.. biyerlerden birşeyler koptu sanki....

babam.. babalığını son iliğine kadar yaşatan, yaşayan bir insan.... kimse onun kadar çocuğuna babalık yapamaz sanırım. kimse onun kdar çocuğu ile dialog kuramaz sanırım...

babamın babalığı karşısında eziliyorum. daha çok evlat olmak istiyorum.

en büyük isteğim, anne ve babama hayırlı bir evlat olmak... onların yüzünü kızartmamak...

annem ve babam.... allahım sana binlercekez teşekkür ederim bana böylesine bir anne ve baba nasip ettiğin için....

son söz... cep telefonuna atılan mesaj:

"off baba ya ben sizi çok seviyorum bu 1 ay nasıl geçecek bilmiyorum. annemi de öp benim için. sarılamadım sana soyle doyasıya. sen dünyanın en iyi babasısın emin ol."

"bitanem ben de sizi çok seviyorum. siz de dünyanın en iyi çocuklarısınız."


babam benım.. annem benim.. ablam ve abilerim.
hepinizi çok seviyorum. ve çok özlüyorum.

aile sevgisini dibine kadar yaşıyorum... ailesinde mutluluğu tadanlar, hayatta da mutlu olurmuş.

ailesinden uzak yaşayanlar ya? hala mutlu yaşayabilirler mi?